Yolcu Mustafa Ün
“Engelleri birlikte aşalım” denince hâlâ bazıları duygulanıyor.
Ben refleks geliştiriyorum.
Çünkü bu cümle kurulunca genelde bir yerlerde yeni bir komisyon doğuyor, bir panel çoğalıyor, bir hak eksiliyor.
Bu slogan çözüm değil, bazen ninni.
Uyutuyor.
Çünkü “engel aşmak” dedikleri şey çoğu zaman engeli kaldırmak değil, onun etrafında iyi niyet koreografisi yapmak.
Merdiven duruyor.
Ayrımcılık duruyor.
Yoksulluk duruyor.
Ama afiş hazır:
Birlikte aşıyoruz.
Neyi?
Benim ömrümü mü?
Bir de bu alanın profesyonel gezginleri var.
Dün meclis üyesi.
Bugün engelli derneği yöneticisi.
Yarın belediye danışmanı.
Öbür gün milletvekili adayı.
Makamdan düşünce soluğu dernekte alanlar.
Hak mücadelesine değil, boşalan koltuğa tutunanlar.
Bunlar ayrı komik.
Bir de dün bir partiye küfredenin bugün o partinin danışma kurulunda oturduğu mucizeler var.
Siyasi dönüşüm değil, adeta akrobatik omurga egzersizi.
İnsan düşünmeden edemiyor:
Teknoloji geliştikçe insan neden aynı hızla dönekleşiyor?
Yazılım güncelleniyor.
Karakter downgrade.
Birileri hak mücadelesi verirken
birileri pozisyon güncelliyor.
Birileri tacize karşı koşuyor,
şiddet davalarına koşuyor,
öldürülen otizmli çocuklar için koşuyor,
okulda ayrımcılık gören çocukların, gençlerin, tüm bireylerin peşine düşüyor.
Birileri hayat savunuyor.
Birileri kuruldan kurula geziyor.
Ve kusura bakmayın ama bunların hepsi aynı “birlikte aşalım” fotoğraflarında çıkıyor.
Tam absürd.
Ama ayırıyorum.
Dişiyle tırnağıyla hak mücadelesi veren dernekler de var.
Onlar zaten kendini belli ediyor.
Afişten değil davadan tanınıyorlar.
Protokolden değil çatışmadan.
Fonla değil bedelle.
Birileri gerçekten mücadele ediyor.
Birileri ise…
Karelerden dikdörtgenlere,
üçgenlerden dikiz aynalarına
sapıkça dolaşıyordu otizm adına açılmış beach’lerde.
Hak savunusu değil sanki geometri turizmi.
Ama teknoloji kötü bir şey değil.
Bazen geri sarıyor.
Ve gerçek düşüyor ekrana.
Silindi sanılanlar arşivden çıkıyor.
Pozlar konuşuyor.
Kayıtlar utanmıyor.
Hakikat bazen ekran görüntüsü olarak dönüyor.
O yüzden ben fikri takip ettim.
Hep.
Çünkü hafızasız mücadele, PR çalışmasına dönüşüyor.
Unutursan seni temsil edenler seni satar.
Hatırlarsan maskeler düşer.
Ben biraz bunun için huzursuzum.
Biraz bunun için ironik.
Biraz bunun için sert.
Çünkü mesele sadece engeller değil.
Bir temsil komedisiyle de uğraşıyoruz.
Ve o yüzden hâlâ diyorum:
Engel aşmayalım.
Rol bozalım.
Dekoru dağıtalım.
Makbul mağdur olmayalım.
Biraz arıza olalım.
Biraz sorun.
Biraz yönetilemez.
Çünkü belki sorun engeller değil—
fazla terbiyeli muhalefet.
Bir kere de
birlikte düzeni rahatsız edelim deyin.
Ben fikri takip ettim.
Hep.
Artık bir kedim bile var.